Ἡ Γέννησις τοῦ Χριστοῦ

Ἡ εἰκόνα τῆς Γεννήσεως δὲν εἶναι μιὰ ἤρεμη «φάτνη»: εἶναι ἡ σύνοψη ὅλης τῆς οἰκονομίας. Στὸ κέντρο τὸ σκοτεινὸ σπήλαιο, καὶ μέσα του ἡ φάτνη ποὺ μοιάζει μὲ τάφο καὶ τὰ σπάργανα ποὺ μοιάζουν μὲ ἐντάφια ὀθόνια — ἡ Γέννησις προμηνύει ἤδη τὸν θάνατο καὶ τὴν Ἀνάσταση.

Γύρω, ὅλη ἡ κτίση προσφέρει: οἱ ἄγγελοι ὑμνοῦν, οἱ ποιμένες ἀκοῦν, οἱ μάγοι ὁδοιποροῦν μὲ τὸ ἀστέρι. Κάτω, δύο σκηνὲς τῆς ἀνθρωπότητος: τὸ λουτρὸ τοῦ Βρέφους (ποὺ δηλώνει τὴν ἀληθινὴ ἀνθρώπινη φύση του) καὶ ὁ Ἰωσὴφ μὲ τὸν λογισμό του. Ἔτσι ἡ εἰκόνα ὁμολογεῖ: ὁ ἀχώρητος Θεὸς χωρεῖ σὲ σπήλαιο, καὶ γίνεται ἀληθινὰ ἄνθρωπος.