Ἅγιος Μεθόδιος ὁ Ἱερομάρτυς, ἐπίσκοπος Ὀλύμπου

Ὁ Μεθόδιος ὑπῆρξε ἐπίσκοπος τοῦ Ὀλύμπου τῆς Λυκίας κατὰ τὸ τελευταῖο τέταρτο τοῦ Γ΄ αἰῶνος καὶ μαρτύρησε περὶ τὸ 311, στὰ χρόνια τῶν τελευταίων μεγάλων διωγμῶν. Ἡ ἀρχαιότερη πηγὴ γιὰ τὸ πρόσωπό του εἶναι ὁ Ἱερώνυμος, ὁ ὁποῖος τὸν φέρει ἐπίσκοπο Ὀλύμπου καὶ κατόπιν Τύρου καὶ τοποθετεῖ τὸ μαρτύριό του στὴ Χαλκίδα. Ἡ προσωνυμία «Πατάρων», μὲ τὴν ὁποία εἶναι εὐρύτατα γνωστὸς στὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση, ἀπαντᾶ σὲ πηγὲς ἀπὸ τὸν ΣΤ΄ αἰώνα καὶ ἑξῆς· τὸ συναξάρι τῆς 20ῆς Ἰουνίου τὸν μνημονεύει ὡς «ἱερομάρτυρα Μεθόδιον, ἐπίσκοπον Ὀλύμπου».

Στὴ θεολογία ὑπῆρξε ὁ τελευταῖος τῶν μεγάλων Ἑλλήνων συγγραφέων πρὶν ἀπὸ τὴ Νίκαια καὶ ὁ πρῶτος ποὺ ἀντιμετώπισε συστηματικὰ τὸν Ὠριγένη, χωρὶς νὰ ἀρνηθεῖ τὴν ἀλληγορικὴ ἑρμηνευτικὴ ποὺ κληρονόμησε ἀπὸ αὐτόν. Ἐπέμεινε ὅτι ἀνίσταται τὸ ἴδιο τὸ σῶμα καὶ ὄχι κάποιο ἄλλο, ἀπέρριψε τὴν ἀϊδιότητα τοῦ κόσμου καὶ ὑπερασπίσθηκε τὸ αὐτεξούσιο τοῦ ἀνθρώπου ἀπέναντι στὸν γνωστικὸ δυϊσμό, ποὺ ἀπέδιδε τὸ κακὸ σὲ μιὰ ἄναρχη ὕλη.

Ἀπὸ τὸ ἔργο του σώζεται ἀκέραιο στὸ πρωτότυπο τὸ «Συμπόσιον τῶν δέκα παρθένων ἢ περὶ ἁγνείας», ὅπου δέκα παρθένες ἐγκωμιάζουν μὲ τὴ σειρά τους τὴν ἁγνεία καὶ ἡ συντροφιὰ κλείνει μὲ τὸν ὕμνο τῆς Θέκλας πρὸς τὸν Νυμφίο Χριστό. Τὰ ὑπόλοιπα σώζονται ἀποσπασματικὰ στὰ ἑλληνικὰ ἢ μόνο σὲ παλαιοσλαβονικὴ μετάφραση. Ἡ «Ἀποκάλυψις τοῦ Ψευδο-Μεθοδίου», ἕνα συριακὸ ἀποκαλυπτικὸ κείμενο τοῦ Ζ΄ αἰῶνος ποὺ κυκλοφόρησε στὸ ὄνομά του, δὲν εἶναι δική του.

Τὰ ἔργα καὶ ἡ θέση του στὴν πατερικὴ γραμματεία: Μεθόδιος Ὀλύμπου.