Λόγοι ἀπολογητικοὶ ὑπὲρ τῶν ἁγίων εἰκόνων

Στὰ χρόνια τῆς εἰκονομαχίας (Η΄–Θ΄ αἰών), ὅταν ἡ τιμὴ τῶν ἱερῶν εἰκόνων κατηγορήθηκε ὡς εἰδωλολατρία, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός συνέθεσε τοὺς τρεῖς ἀπολογητικοὺς λόγους «πρὸς τοὺς διαβάλλοντας τὰς ἁγίας εἰκόνας». Σὲ αὐτοὺς θεμελιώνει θεολογικὰ τὴν τιμητικὴ προσκύνηση: ἡ εἰκόνα τιμᾶται ὄχι καθ’ ἑαυτήν, ἀλλὰ ἀναφορικῶς πρὸς τὸ εἰκονιζόμενο πρόσωπο, καὶ ἡ δυνατότητα νὰ εἰκονισθεῖ ὁ Χριστὸς πηγάζει ἀπὸ τὸ γεγονὸς τῆς ἐνανθρωπήσεως. Ἡ διδασκαλία αὐτὴ ἐπικυρώθηκε ἀπὸ τὴν Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (Νίκαια, 787)· βλ. τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες.

Τὸ κείμενο παρουσιάζεται ὡς φωτογραφικὴ ἀναπαραγωγὴ (facsimile) τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς ἔκδοσης, καὶ ὄχι ὡς ψηφιακὴ μεταγραφή: τὸ μόνο ἐλεύθερο δικαιωμάτων ψηφιακὸ κείμενο ποὺ κυκλοφορεῖ καλύπτει μόνο τοὺς δύο πρώτους λόγους (ὁ τρίτος εἶναι ἐλλιπής), ὁπότε ἡ πιστὴ καὶ πλήρης παρουσίαση ἀπαιτεῖ τὶς ἴδιες τὶς σελίδες τῆς ἔκδοσης. Χρησιμοποιεῖται ἡ Ἑλληνικὴ Πατρολογία (Migne, Patrologia Graeca), τόμ. 94, ὅπου οἱ τρεῖς λόγοι καταλαμβάνουν τὶς στῆλες 1232–1420 (στὸ ψηφιακὸ ἀντίτυπο, περὶ τὴ σελίδα 616).