Συμπόσιον τῶν δέκα παρθένων ἢ περὶ ἁγνείας

Λίγο πρὶν ἀπὸ τοὺς τελευταίους διωγμοὺς καὶ τὴ Νίκαια, ὁ ἅγιος Μεθόδιος, ἐπίσκοπος Ὀλύμπου τῆς Λυκίας καὶ ἱερομάρτυς, συνέθεσε ἕναν συμποτικὸ διάλογο κατὰ τὸ πλατωνικὸ πρότυπο, ἀπαντώντας ὅμως στὸ πλατωνικὸ Συμπόσιον μὲ ἄλλο περιεχόμενο: στὴ θέση τοῦ ἔρωτος, ἡ ἁγνεία. Δέκα παρθένες, ἡ Μαρκέλλα, ἡ Θεοφίλα, ἡ Θαλία, ἡ Θεοπάτρα, ἡ Θαλλοῦσα, ἡ Ἀγάθη, ἡ Προκίλλα, ἡ Θέκλα, ἡ Τουσιανὴ καὶ ἡ Δόμνινα, ἐγκωμιάζουν διαδοχικὰ τὴν παρθενία στὸν κῆπο τῆς Ἀρετῆς. Δὲν πρόκειται γιὰ ἠθικολογία: ἡ παρθενία παρουσιάζεται ὡς εἰκόνα τῆς ἴδιας τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ὡς μήτηρ καὶ νύμφη γεννᾷ τοὺς πιστοὺς εἰς Χριστόν.

Ὁ διάλογος κλείνει μὲ τὸν ὕμνο τῆς Θέκλας, ἀλφαβητικὴ ἀκροστιχίδα εἴκοσι τεσσάρων στροφῶν μὲ τὸ ἐφύμνιο «Ἁγνεύω σοι, καὶ λαμπάδας φαεσφόρους κρατοῦσα, Νυμφίε, ὑπαντάνω σοι» (στῆλ. 208-212). Εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀρχαιότερους σωζόμενους χριστιανικοὺς ὕμνους καὶ ἀπηχεῖ τὴν παραβολὴ τῶν δέκα παρθένων, τῆς ὁποίας τὴ μνήμη ἐπιτελεῖ ἡ Ἐκκλησία τὴ Μεγάλη Τρίτη· βλ. Ματθ. κε΄.

Τὸ Συμπόσιον εἶναι τὸ μόνο ἔργο τοῦ ἁγίου Μεθοδίου ποὺ σώζεται ἀκέραιο στὸ πρωτότυπο. Παρουσιάζεται ἐδῶ ὡς φωτογραφικὴ ἀναπαραγωγὴ (facsimile) τῆς ἔκδοσης τοῦ Migne καὶ ὄχι ὡς ψηφιακὴ μεταγραφή, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει ἐλεύθερο δικαιωμάτων ψηφιακὸ κείμενο τοῦ πρωτοτύπου. Στὸν ἴδιο τόμο τῆς Ἑλληνικῆς Πατρολογίας (PG 18) ἀκολουθοῦν τὰ ὑπόλοιπα σωζόμενα ἔργα του, τὸ «Περὶ ἀναστάσεως» καὶ τὸ «Περὶ τοῦ αὐτεξουσίου», σὲ ἑλληνικὰ ἀποσπάσματα μὲ λατινικὴ μετάφραση. Ἡ προβολὴ ἀνοίγει στὴ στήλη 27, ὅπου ἀρχίζει τὸ Συμπόσιον.