Ἑρμηνεῖες

Πλούσιος καὶ Λάζαρος

Λουκᾶς 16, 19-31

Ερμηνεία της παραβολής του Πλουσίου και του Λαζάρου (Λουκᾶς 16, 19-31) ως εικόνας της ευθύνης και της οριστικότητας των αιωνίων.

Ὁ Ἄφρων Πλούσιος

Λουκᾶς 12, 16-21

Ερμηνεία της παραβολής του Άφρονος Πλουσίου (Λουκᾶς 12, 16-21) ως εικόνας της απάτης του πλούτου και της σχέσης με τον Θεό.

Φαρισαῖος καὶ Τελώνης

Λουκᾶς 18, 9-14

Ερμηνεία της παραβολής του Φαρισαίου και του Τελώνου (Λουκᾶς 18, 9-14) ως εικόνας της ταπεινοφροσύνης και της δικαιώσεως.

Ὁ Ἄδικος Κριτής

Λουκᾶς 18, 1-8

Ερμηνεία της παραβολής της χήρας και του αδίκου κριτή (Λουκᾶς 18, 1-8) ως εικόνας της επίμονης προσευχής και της θείας δικαίωσης.

Αἱ Δέκα Παρθένοι

Ματθαῖος 25, 1-13

Ερμηνεία της παραβολής των δέκα παρθένων (Ματθαῖος 25, 1-13) ως εικόνας της εγρήγορσης και της εσωτερικής ετοιμότητας.

Ἡ Παραβολὴ τῶν Ταλάντων

Ματθαῖος 25, 14-30

Ερμηνεία της παραβολής των Ταλάντων (Ματθαῖος 25, 14-30) ως εικόνας της υπεύθυνης διαχείρισης των δωρεών του Θεού.

Ὁ Θησαυρὸς καὶ ὁ Πολύτιμος Μαργαρίτης

Ματθαῖος 13, 44-46

Ερμηνεία των διπλών παραβολών του θησαυρού και του πολυτίμου μαργαρίτου (Ματθαῖος 13, 44-46) ως εικόνων της απόλυτης προτίμησης της Βασιλείας.

Ὁ Κόκκος Σινάπεως καὶ ἡ Ζύμη

Ματθαῖος 13, 31-33

Ερμηνεία των διπλών παραβολών του κόκκου σινάπεως και της ζύμης (Ματθαῖος 13, 31-33) ως εικόνων της κρυφής δυναμικής της Βασιλείας.

Ἡ Παραβολὴ τῶν Ζιζανίων

Ματθαῖος 13, 24-30

Ερμηνεία της παραβολής των Ζιζανίων (Ματθαῖος 13, 24-30) ως εικόνας της συνύπαρξης καλού και κακού εν αναμονή της εσχατολογικής κρίσης.

Ἡ Παραβολὴ τοῦ Σπορέως

Ματθαῖος 13, 1-23

Ερμηνεία της παραβολής του Σπορέως (Ματθαῖος 13, 1-23) ως εικόνας της υποδοχής του θείου λόγου από διαφορετικά εδάφη της καρδίας.

Ἡ Παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου Υἱοῦ

Λουκᾶς 15, 11-32

Ερμηνεία της παραβολής του Ασώτου (Λουκᾶς 15, 11-32) ως εικόνας της μετανοίας και της πατρικής φιλανθρωπίας.

Ἡ Παραβολὴ τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτη

Λουκᾶς 10, 25-37

Ερμηνεία της παραβολής του Καλού Σαμαρείτη (Λουκᾶς 10, 25-37) ως εικόνας της θείας φιλανθρωπίας και της γνήσιας πλησιότητας.

Ἡ Κατασίγασις τῆς Θαλάσσης

Μκ 4, 35-41

Ὁ Χριστὸς ἐπιτιμᾷ τὴν τρικυμία στὴ λίμνη τῆς Γαλιλαίας καὶ ἀποκαλύπτει τὴν ἐξουσία Του πάνω στὰ στοιχεῖα τῆς κτίσεως.

Ὁ Τυφλὸς τῆς Ἱεριχοῦς

Μκ 10, 46-52

Ἡ θεραπεία τοῦ Βαρτίμαιου, τοῦ τυφλοῦ ζητιάνου τῆς Ἱεριχοῦς, καὶ ἡ φωνὴ τῆς πίστεως ποὺ διαπερνᾷ τὸν θόρυβο.

Ὁ Παράλυτος τῆς Καπερναούμ

Μκ 2, 1-12

Ἑρμηνευτικὴ προσέγγιση τοῦ θαύματος τῆς θεραπείας τοῦ παραλύτου ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὴ στέγη στὴν Καπερναούμ.

Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Λαζάρου

Ἰωάννης 11, 1-45

Ερμηνεία της ανάστασης του Λαζάρου (Ἰωάννης 11, 1-45) ως πρόγευσης της Ανάστασης του Χριστού και αποκάλυψης της θείας φιλίας.

Ὁ Χορτασμὸς τῶν Πεντακισχιλίων

Ματθαῖος 14, 13-21

Ερμηνεία του χορτασμού των πεντακισχιλίων (Ματθαῖος 14, 13-21) ως εικόνας της θείας πρόνοιας και της Ευχαριστίας.

Ὁ Γάμος τῆς Κανᾶ

Ἰωάννης 2, 1-11

Ερμηνεία του πρώτου σημείου του Ιησού στη Κανά της Γαλιλαίας (Ἰωάννης 2, 1-11) ως φανέρωσης της δόξας Του.

Ἡ Ἀρχιερατικὴ Προσευχή

Ἰω 17

Ἡ προσευχὴ τοῦ Κυρίου πρὸ τοῦ Πάθους, στὸ 17ο κεφάλαιο τοῦ κατὰ Ἰωάννην, ὑπὲρ τῆς ἑνότητος τῶν μαθητῶν.

Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ἄμπελος

Ἰω 15, 1-8

Ἡ παραβολικὴ διδαχὴ τῆς ἀμπέλου καὶ τῶν κλημάτων στὸν ἀποχαιρετιστήριο λόγο τοῦ Κυρίου.

Ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος

Μτ 26, 26-29

Ἡ σύσταση τῆς Θείας Εὐχαριστίας στὸ ὑπερῷον τῆς Ἱερουσαλήμ, ὅπως διασώζεται στὸ κατὰ Ματθαῖον.

Τὸ Πάτερ ἡμῶν

Μτ 6, 9-13

Ἑρμηνευτικὴ ἀνάγνωση τῆς Κυριακῆς Προσευχῆς, τῆς προσευχῆς ποὺ μᾶς ἐδίδαξε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός.

Οἱ Μακαρισμοί

Μτ 5, 1-12

Οἱ ἐννέα μακαρισμοὶ τῆς ἐπὶ τοῦ Ὄρους Ὁμιλίας ὡς προδιαγραφὴ τῆς νέας ἐν Χριστῷ ζωῆς.

Ἡ Κρίσις τοῦ Κόσμου

Μτ 25, 31-46

Ἡ ἐσχατολογικὴ ὁμιλία περὶ προβάτων καὶ ἐρίφων, καὶ τὸ κριτήριον τῆς τελικῆς κρίσεως.

Ἡ Μεταμόρφωσις στὸ Θαβώρ

Μτ 17, 1-9

Ἡ ἀποκάλυψις τῆς ἀκτίστου δόξης τοῦ Χριστοῦ στὸ ὄρος Θαβὼρ ἐνώπιον τῶν τριῶν μαθητῶν.

Ἡ Βάπτισις τοῦ Κυρίου

Μκ 1, 9-11

Ἡ βάπτισις τοῦ Ἰησοῦ ἀπὸ τὸν Ἰωάννη στὸν Ἰορδάνη καὶ ἡ φανέρωσις τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Ἡ Κάθοδος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

Πρξ 2, 1-13

Ἡ Πεντηκοστή στὸ ὑπερῷον τῆς Σιών καὶ ἡ γέννησις τῆς Ἐκκλησίας μέσα ἀπὸ τὶς πύρινες γλῶσσες.

Ὁ Ὕμνος τῆς Ἀγάπης

Α' Κορ 13

Τὸ 13ο κεφάλαιο τῆς Α' πρὸς Κορινθίους ἐπιστολῆς, ὁ παύλειος ὕμνος γιὰ τὴν ἀγάπη ὡς θεμέλιον τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς.

Ὁ Καρπὸς τοῦ Πνεύματος

Γαλ 5, 22-23

Οἱ ἐννέα ὄψεις τοῦ καρποῦ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὴν πρὸς Γαλάτας ἐπιστολὴ ὡς γνώρισμα τοῦ ἐν Χριστῷ ἀνθρώπου.

Ὁ Κενωτικὸς Ὕμνος

Φιλ 2, 5-11

Ὁ χριστολογικὸς ὕμνος τῆς πρὸς Φιλιππησίους ἐπιστολῆς, ἡ συγκλονιστικότερη ἴσως σύνοψις τοῦ μυστηρίου τῆς ἐνσαρκώσεως.

«Ἀναστήτω ὁ Θεός» – ο αναστάσιμος ψαλμός του Πάσχα

Ο 67ος Ψαλμός, γνωστός ως ο αναστάσιμος ψαλμός, αποτελεί την προφητική προκήρυξη της Αναστάσεως του Χριστού και τη θριαμβευτική κραυγή της Εκκλησίας τη νύχτα του Πάσχα.

«Ἐλέησόν με, ὁ Θεός»: ο ψαλμός της μετανοίας στη ζωή της Εκκλησίας

Η ερμηνεία του 50ού Ψαλμού, της ύψιστης προσευχής μετανοίας, και η θέση του στη λατρεία και την πνευματική ζωή της Εκκλησίας.

Ο 33ος Ψαλμός: η διαρκής δοξολογία και το «γεύσασθε καὶ ἴδετε»

Μια ερμηνεία του 33ου Ψαλμού, όπου ο Δαβίδ υμνεί τον Θεό αδιάκοπα και καλεί τους πιστούς να γευτούν εμπειρικά την αγαθότητά Του.

«Κύριος ποιμαίνει με»: Ο Χριστός ως ποιμένας της ψυχής

Η χριστολογική ερμηνεία του 22ου Ψαλμού και η πνευματική του σημασία: ο Χριστός ποιμαίνει τον πιστό διά του Σταυρού, του Βαπτίσματος και της Ευχαριστίας.

Ο 8ος Ψαλμός: «Τί ἐστιν ἄνθρωπος;» — το μεγαλείο του Θεού και η τιμή του ανθρώπου

Μια ερμηνεία του 8ου Ψαλμού που αναδεικνύει το ερώτημα «Τί ἐστιν ἄνθρωπος;» και την τυπολογική του σημασία για τον Χριστό και τον άνθρωπο.

«Μακάριος ἀνήρ» — οι δύο δρόμοι και ο δίκαιος ως δένδρο πεφυτευμένο

Ο πρώτος Ψαλμός παρουσιάζει τον μακάριο άνθρωπο που εντρυφά στον νόμο του Κυρίου, προτυπώνοντας τον Χριστό ως το αληθινό δένδρο της ζωής και της μακαριότητας.

Ο πολύαθλος Ιώβ: το μυστήριο του πόνου του δικαίου και η υπομονή

Ο πολύαθλος Ιώβ απέναντι στις πιέσεις των φίλων και της συζύγου του: η υπομονή του δικαίου μέσα στη δοκιμασία και τι διδάσκει στη σύγχρονη κοινωνία.

Το Άσμα Ασμάτων στην ορθόδοξη παράδοση: Η πνευματική ερμηνεία του ερωτικού ποιήματος

Γιατί η Εκκλησία ερμηνεύει το ποιητικό βιβλίο του Σολομώντα αλληγορικά, βλέποντας τον Νυμφίο και τη Νύμφη ως εικόνες του Χριστού, της Εκκλησίας, της ψυχής και της Θεοτόκου.