Στην ευαγγελική περικοπή της Κυριακής Ζ´ Ματθαίου, ο Ιησούς συναντά δύο τυφλούς που με επιμονή και πίστη ζητούν το έλεός Του. Η θεραπεία τους δεν είναι απλώς ένα σωματικό θαύμα, αλλά μια ζωντανή διδαχή για τη δύναμη της πίστεως και την ανάγκη του ανθρώπου να δει το αληθινό φως. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος επισημαίνει ότι η πίστη αυτών των ανθρώπων ήταν η αφετηρία του θαύματος, και ότι η κραυγή τους «Υἱός Δαυίδ» αποκαλύπτει την αναγνώριση της μεσσιανικής ιδιότητος του Κυρίου.
Η κραυγή της πίστεως
Οι δύο τυφλοί ακολουθούν τον Ιησού και κράζουν δυνατά: «Ἐλέησον ἡμᾶς, Υἱὲ Δαυίδ». Δεν βλέπουν με τα μάτια του σώματος, αλλά η ψυχή τους έχει ήδη αντικρίσει τον Θεάνθρωπο. Ο Χρυσόστομος σημειώνει ότι η επιμονή τους, παρά την αρχική σιωπή του Χριστού, δείχνει μια πίστη που δεν απογοητεύεται. Αντίθετα, μέσα στη δοκιμασία η πίστη τους γίνεται εντονότερη. Αυτή η στάση μας διδάσκει να μη σταματάμε να ζητάμε το έλεος του Θεού, ακόμα κι όταν η απάντησή Του φαίνεται να αργεί.
Η ερώτηση του Χριστού και η ομολογία
Ο Κύριος ρωτά: «Πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι;» Δεν ρωτά από άγνοια, αλλά για να φανερώσει δημόσια την πίστη τους και να την ενισχύσει. Εκείνοι απαντούν απλά: «Ναί, Κύριε». Τότε αγγίζει τα μάτια τους λέγοντας: «Κατά τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν». Ο λόγος αυτός δείχνει ότι η θεραπεία δεν είναι μια μαγική πράξη, αλλά καρπός της εμπιστοσύνης στον Θεό. Η πίστη δεν εξαναγκάζει τον Θεό, αλλά ανοίγει την καρδιά για να δεχτεί τη χάρη Του.
Το φως του κόσμου
Μετά τη θεραπεία, οι τυφλοί λαμβάνουν το φως των ματιών και αμέσως γίνονται κήρυκες του θαύματος, παρά την εντολή του Χριστού να μην πουν τίποτε. Ο ιερός Χρυσόστομος εξηγεί ότι ο Κύριος δεν επιζητεί τη δημοσιότητα για να αποφύγει τον κενόδοξο θαυμασμό των ανθρώπων. Ωστόσο, η δύναμη του γεγονότος γίνεται αφορμή ώστε πολλοί να ακούσουν για τον Χριστό. Αυτό μας θυμίζει ότι όταν η ψυχή μας φωτιστεί, η ζωή μας γίνεται φανέρωση της ευσπλαχνίας του Θεού.
Το σπλάγχνο του Θεού για το λαό
Η περικοπή κλείνει με τον Ιησού να κηρύττει και να θεραπεύει κάθε ασθένεια. Βλέποντας τα πλήθη, σπλαγχνίζεται γιατί είναι «ἐσκυλμένα καὶ ἐρριμμένα ὡσεὶ πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα». Αυτή η εικόνα εκφράζει την εγκατάλειψη του ανθρώπου όταν χάνει την πνευματική καθοδήγηση. Ο Χριστός ως ο καλός Ποιμένας μαζεύει τους πλανεμένους, και καλεί και εμάς να γίνουμε εργάτες στον θείο αγρό. Η θεραπεία των τυφλών γίνεται έτσι αφορμή για μια βαθύτερη κλήση: να εργαστούμε για τον ευαγγελισμό του κόσμου.
Η εφαρμογή στη ζωή μας
Ο καθένας μας έχει τυφλά σημεία στην ψυχή του: προλήψεις, πάθη, εγωισμό που εμποδίζουν το φως του Χριστού. Χρειάζεται να κραυγάσουμε κι εμείς «ἐλέησον ἡμᾶς» και να ομολογήσουμε: «Πιστεύω, Κύριε». Τότε Εκείνος θα αγγίξει τα μάτια της ψυχής και θα μας δώσει την καθαρή θέα της Αναστάσεως. Ας μην αδιαφορούμε και ας μην απογοητευόμαστε στις δοκιμασίες. Ο Ιησούς είναι ο μόνος που μπορεί να μας οδηγήσει από το σκοτάδι στο θαυμαστό Του φως, φτάνει να Τον ακολουθούμε με πίστη και ταπείνωση.
Σχετικά: Το νόημα της λειτουργίας και το κήρυγμα αυτής της Κυριακής, σε απλή γλώσσα, στη «Φωνή Κυρίου» της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος: apostoliki-diakonia.gr/fk